Ülfet Beyza Yılmaz
Yaşlılık en çok sana yakışırdı
Duymayan kulaklarına tezat bir gülüşün
Yorgunluğuna rağmen capcanlı gözlerin
Her geçen yıl değişmeyen bir oturuşun
Bizi zaman gözetmeksizin o paslı kapıda bekleyişin
Çiçekler vardı kapının üstünde mor mor
Yakışırdı gri saçlarını örten örtüne
Yıllara meydan okumazdın sen
Sen sarılırdın yılların getirdiği yaşlılık kusurlarına
Öyle bir yaşlı kokardın ki sen
Bir eski antikacı misali
Öyle bir anda gittin ki sen
Olması gerekti ve oldu misali
Buruşmuş yüzün sarılmıştı geçirdiği tüm yıllara
Bükülmüş belin sırtlanmıştı ömrünü
Tutunmuştun birkaç parça demire
Gözlerinle son kez yoklamıştın bu dünyayı
Biz güzel vedalaştık seninle
Ben baktım sana uzun uzun
Sen baktın bana uzun uzun
Ve biz seninle son kez sarıldık sonsuzmuşçasına