2008 yılıydı…
Karabağlar İlçe Teşkilatı henüz yeni kuruluyordu. Partim daha yolun başındaydı; ben de o yolun başında duranlardan biriydim. Üye oldum, ardından Kadın Kolları’nın kurucu üyeleri arasında yer aldım. Zamanla partinin hemen her kademesinde görev aldım; sahada, masada, mutfakta, sandıkta…
O yıllarda Partim, Türkiye’de neredeyse her iki kişiden birinin umudu olmuştu. Ülkede güçlü bir değişim rüzgârı esiyordu. Bizler de bu rüzgârın peşinden, “vatan, millet, Sakarya” diyerek sokak sokak, kapı kapı çalışıyorduk. İnandık. Yorulduk. Ama hiç şikâyet etmedik.
Bugün geriye dönüp baktığımda, verdiğim emekten de, inandığım davadan da pişman değilim.
Ne var ki siyaset, anlatıldığı gibi işlemiyor. Bunu yaşayarak öğrendim. Hem de çok acı bir şekilde…
Büyük bir alimin tıpkı siyaset için söylediği gibi "gaflet ve dalâletin en boğucu, aldatıcı, en geniş perdesi"
Yakın zamanda abimi kaybettim. Bu kayıp, sadece bir canın toprağa verilmesi değildi; yıllardır içimde biriktirdiğim sessizliğin de sonu oldu. Belki anlatacaklarım hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Ne abimi geri getirecek, ne de döktüğüm gözyaşlarının hesabı sorulacak.
“Bugün itibarıyla partimden istifa ediyorum. Ama gidişim sessiz olmayacak.”
Ama en azından, geç kalmış bir yüzleşmeyi tamamlayacak.
Hayatım boyunca kimseye “hakkımı haram ediyorum” demedim. Ta ki o güne kadar…
Abimin vefat ettiği gün, bunu ilk kez söyledim. Kardeşimin döktüğü her bir damla gözyaşı için, onu ağlatanlara söyledim.
Şunu geç de olsa öğrendim:
Yazar olmak, insanın içinden geçenleri korkusuzca kaleme dökebilmesiymiş. Sustuklarını yazabilmesiymiş. Görmezden gelinenleri görünür kılabilmesiymiş.
Bugün bunu yapıyorum.
Bugünden sonra yazacağım. İçimde birikenleri, bastırılanları, ötelenenleri yazacağım.
Öfkem biraz daha dindiğinde, bu yazıların devamı da gelecek.
Ve evet…
Bugün itibarıyla partimden istifa ediyorum.
Ama gidişim sessiz olmayacak.
