Batinin bize sundugu bilimin tarifini Ernest Renan su sekilde özetler: “Bilim bir dindir ve bundan sonra amentüleri bilim yazacaktir. Ahlaki ve edebi meseleleri bilim çözecektir” Böylelikle vahye karsi savas açilmistir. Hatta bilim ilerledikçe, dinin ortadan kalkacagi bile savunulmustur.
Ilmin yerini bilimin aldigindan beri sevgi, ilgi, saygi, fedakarlik, yalan söylememe, kötülük yapmama, güzel söz söyleme gibi güzel eylemler gereksiz görülmüstür. Degerlerin yerini geçici menfaatler almistir. Böylelikle modern insan kölelesmistir.
Iman bilgiden dogar. Bilgi ise belli kurali olan ilimledir. Islam büyügümüz Ibn-i Mesud (r.a.)un sözü ise kulaklara küpe misalidir. “Ilim çok bilmek degil; Allah’a karsi esas durusunu bozmamaktir.”
Iyiliklerin ve iyilerin su firtinali imtihan dünyasinda limani dogru bilgi iken, kötülüklerin limani bilgisizlik ve cehalet karanligidir. Cehalet ise insana mezarini kendine kazdirir. Cehalet ve kötülükler hayatimizi zorlastirirken dogru bilgi ise kolaylastirir.
Dogru bilgi özgürlüktür. Ne kadar bilgi varsa, o kadar da özgürlük vardir. Yasanarak elde edilen bilgiler, tas üzerine yontulmus yazilara benzerler. Insan ne kadar okursa okusun, bilgisine yarasir sekilde yasamazsa, Allah Teâlâ bu kisileri kitap yüklü merkeplere benzetir.
Rahman dogru bilginin kaynagindan bize su sekilde buyurur: “Allah içinizden iman edenleri yükseltir. Bunlardan kendilerine ilim verilmis olanlar ise kat kat derecelere yükseltir.” “De ki; hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?”
Bilgi; gelecegini cenneti mutluluk yapmak isteyenlere cennet, umudunu yitirenlere umut, yolda karanlikta kalanlara isik, haddini asanlara ise ikazdir.
Hocam derdi ki; “Kizim Islam’in altinci sarti da haddini bilmektir. Ne geliyorsa basimiza, haddimizi bilmedigimizden gelmiyor mu? Haddini asanlar, yanlis bilgiyle beslenenlerdir ki bu cehaletten daha tehlikelidir. Kisi bilmediginin farkinda bile degildir.
Bilginin ve ilmin tek kaynagi vahye sarilanlar kopmaz bir ipe tutunmuslardir. Insanoglunun da meleklerin de bilgisi Allah Teâlâ’nin ögrettikleridir. Degismez ve yanilmaz tek bir bilgi kaynagi vardir, o da vahiydir.
Insanligin babasi olan Hz. Âdem (a.s.)’e esyalarin ismini ögreten Rabbim, nebilerine de vahiy yetmistir. Hz. Muhammed (a.s.)’in en büyük mucizesi olan Kur’an-i Kerim, bilginin en saglam kaynagidir. Alemlerin Rabbi tarafindan korunmustur.
Insan dogumundan sonra kâinatla girdigi iliskiyle elde ettigi bilgilerle Rabbine yaklasir. Sükredenlerden olur. Duyan kulaginin, gören gözünün, seven kalbinin sükür için yaratildigini bilir.
Vahiy der ki; “Hakkinda bilgin olmadigin seyin ardina düsme. Çünkü kulak, göz ve kalbin her biri bundan sorumludur.”
Bundan dolayidir ki, insan merakini bilgiyle beslemelidir. Soru sormak yasamak için önemlidir. Sorular insanligin önünün açilmasi içindir. Sorgulamak için çok soru soran bir kavmin sorulari imanlarin degil inkarlarinin artmasina sebep olmustur.
Gözlerin kör olmasi, kulaklarin sagir, kalplerin gaflette olmasi, insanin ilim yolundan çikmasidir. Unutulmamalidir ki; vücut göze tabi, ameller de ilme tabidir.
Göz neyi görüyorsa yada görmek istiyorsa o dogrultuda niyetleri olacaktir. Ögrenmeye ihtiyaci kalmadigini, her seyi bildigini zanneden haddini asan kisidir. Allah’in vahyine sarilan, ölüm gelinceye kadar ilme devam edenler bilir ki, ilimsiz ibadet olmaz.
Mutluluk pesinde kosan insanoglu bilmelidir ki; dogru bilgi dogru düsünceye, dogru düsünce dogru kararlar alip uygulamaya geçirmeye baglidir.
Inanmayana, sevmeyene, ilgi duymayana bilgi vermeye kalkmak havaya tohum serpmek gibidir. Suya yazi yazmak gibidir. Bilinmeli ki; bilgi ve sevgi; istek ve güven ortaminda dokunan bir kumas misali sabir isidir.
Ves-Selam
Asiye Türkan
www.ailedanismani.de
