Cenâb-i Hak buyuruyor: "Mü'minler ancak kardestirler..." (Hucurât, 10)
Rasûlullah (sav) Efendimiz buyurdular: "Birbirinize kin tutmayiniz, hased etmeyiniz, sirt dönmeyiniz ve ilginizi kesmeyiniz. Ey Allah'in kullari, kardes olunuz. Bir müslümanin, din kardesini üç günden fazla terketmesi helâl degildir." (Buhârî)
Islam’in gayelerinden biri de insanlarin birlik, beraberlik, baris ve huzur içinde kardesçe yasamalari, birbirine karsi düsmanlik edip ayriliga düsmemeleridir. Temel görevi; Allah'a kul olmaktan ibaret olan müslümanlarin "kardeslik" konusunda özel bir gayretleri olmalidir.
Unutmamak gerekir ki, Üsvei Hasene olan Rasûlullah (sav), kendisine iskence eden insanlara bile beddua etmiyor, zamanla düsünceleri degisir veya nesillerinden sâlih insanlar gelir diye onlara hayir dualar ediyordu.
Kardesligin en güzel örnegini Asri Saadette sahabelerde görüyoruz. Iman bagiyla kardes olan Ensar ve Muhacir, birbirlerine karsi
imkânlarini zorlayacak derecede maddi manevi yardimci olmaya çalismislardir. Kardeslerini kendilerine tercih edip onlara dualar etmislerdir.
Hiç bir insan kusursuz ve hatasiz degildir. "Yaratilani severiz Yaratandan ötürü" düsturunca birbirimize karsi nazik ve hosgörülü olmaliyiz. Hatalari bagislamak, merhametli olmak, affetmek; Allah (cc) ve Rasulünün (s.a.v) sevdigi davranislardir.
"Tevazu kulun ancak serefini arttirir. Öyleyse mütevâzi olun ki, Allah sizi yükseltsin. Affetmek de kulun ancak izzetini arttirir. Öyleyse affediniz ki, Allah sizi aziz kilsin..." (cs.2.1830)
Mümin, sevgide ve nefrette ölçülü davranir, Allah (c.c.) için sevip, yine O'nun (cc) rizasi için nefret eder. Peygamberimiz (s.a.v.) bir hadîste “Dostunu severken ölçülü sev, günün birinde düsmanin olabilir. Düsmanina da bugzunu ölçülü yap, günün birinde dostun olabilir.” buyurmustur.
Hz. Mevlânâ’ya göre insan hayâle, düsünceye sigmayacak kadar yüce ve büyüktür. O der ki:
“Insanin gerçek degerini söylesem, ben de yanarim dünya da! Fakat ne yazik ki insan degerini bilemedi, kendini ucuza satti. Insan aslinda çok degerli bir atlas kumas iken kendini hirkaya yama yapti.” (Mesnevî, 3,1000-1001)
Kendimizi fazlaca kaptirdigimiz bu dünya için Cenâb-i Hak buyuruyor: “Bilin ki dünya hayati ancak bir oyun, eglence, bir süs, aranizda bir övünme ve daha çok mal ve evlât sâhibi olma isteginden ibarettir. Tipki bir yagmur gibidir ki, bitirdigi çiftçilerin hosuna gider. Sonra kurur da sen onun sapsari oldugunu görürsün; sonra da çer çöp olur. Âhirette ise çetin bir azap vardir. Yine orada Allah’in magfireti ve rizâsi vardir. Dünya hayati aldatici bir geçimlikten baska bir sey degildir.” (Hadîd, 20)
