Kaç bahar ...
Kaç kis...
Kaç günler...
Kaç haftalar...
Kaç aylar...
Kaç yil geçti.
Herkes yandik!!!, bittik!!! derken
Rabbim, OL!!! dedi ve oldu.
Bugün bekledigimiz kâr yagdi.
Beyaz, her yer bembeyaz anne...
Bugün Istanbul pamuk gibi...
Bugün Istanbul tertemiz...
Lâkin soguk, çoook soguk anne.
Tipki dedikleri gibi;
Yer demir, gök bakir...
Ben ise üsüyorum...
Üsüyorum anne...
O çok sevdigimiz erik agacinda kaç kez erikler yeserdi...
Sevdigin, üzerine titredigin güllerin kaç kez açti...
Kaç kez dikenleri eline batti.
Gurbet...
Herkes bir seyler söylüyor...
Bir seyler yaziyor.
Kimi;
Ben gurbette degilim, gurbet
benim içimde diyor.
Kimisi ise;
Bu dünya insana gurbettir, memleket isteyen Allah'a hicret etsin.
Ne kadar güzel...
Ne kadarda manalar içinde yogrulmus, nefsimi terbiye edecek enfes mi enfes bir söz.
Ben...
Sen...
Siz...
Gurbetteyim...
Hasretteyim...
Belki bir çilehane de...
Belki bir Arafta...
Belki de???
Seni düsünen ben...
Sizi düsünen ben...
Beni düsündüren ise..
Sen den...
Siz den...
Sizler den ayrilmak
Sen den uzaklarda yasamak
Siz den uzaklarda yasamak...
Sizler den uzaklarda yasamak meger ne kadar da zor imis.
Özledim anne...
Özledim baba
Özledim abla...
Özledim, Erol abi, Salih abi, Ahmet, Ibrahim, Hüseyin kardeslerim.
Özledim Izmir...
Hepinizi çok özledim.
Bitsin artik hasret!!!
Bitsin artik gurbet!!!
Bitsin artik özlem!!!
Bitsin ki içime sindire sindire, siki simsiki sarilayim ki zerrelerim ana kokusu ile, hasreti son bulsun ANNE...
Öpeyim ellerinden ki; kokan, sarip sarmalayan, koruyan ve kollayan sen ile senin ile, ablam ile bir kez daha vuslatim sevince gark olsun. Nesvü neva bulsun, ...
Güller; seveni ile, sevgilisi ile bir kez daha bir araya gelsin. Dikenleri parmagina batsa, ola ki kan dahi aksa gül kokulu bahçede güller ve seveni aski, asiki, sevgilisi ile bir kez daha hasretlerini bitirsin. Ruhuna, iligine kemigine kadar güller bir kez daha yine, yeniden gülleri açsin KÖMÜR GÖZLÜM...
Kim ne derse desin...
Neler düsünürse düsünsün...
Belediyecilik adina sinifta kalmis dahi olsa dogdugum, doydugum, Izmir'im...
Körfezin b..k kokusunu özledim...
Kemeraltinda Cimbom sögüsünü...
Sabahlari firindan çikan çitir çitir gevregini ve boyozunu ÖZLEDIM.
Istanbul...
Tasi...
Topragi...
Herseyi altin...
Medeniyetin ve medeniyetlerin sehri...
Herseyin ile cennetten bir kösksün...
Derlerdi;
Istanbul'a giden bin pisman...
Istanbul'dan ayrilan bin pisman...
Seni; çoook ama çok sevmek istedim.
Olmadi...
Olamadi...
Neden mi?
Ben de bilmiyor, bilemiyorum.
Neden diye sorar iken, tam burada Esref Ziya'nin
Istanbul zindan bana
Caddeler küskün bana
Yüregim kan aglarken
Beyazit dargin bana.
Sözleri dudaklarimdan döküldü.
Özlem ne büyük bir hasretmis..
Rabbim; özlem çekenlerin özlemini çektikleri ile tez zamanda bir aya getirsin, acilar dinsin, gurbet bitsin insaallah.
Selam ve dua ile.
