Görmeyi reddeden, kötümserligi esas alan, ruhumuzu zehirleyen ve gelecegimizi karartan umutsuzluk illetinden siyrilarak; iyimserligi esas alan, gelecegimizin imarini, neslimizin islahini, varlik dünyasinin ihyasini temin eden ve varolussal bir deger olan umudu yesertmek ve bu umutla kanatlanmak durumundayiz.
Zira Medeniyet Tasavvurumuz umut üzerine insa olmustur. Umudu olmayanin gelecegi yoktur. Hayatimizin insasinda umutsuzluga yer yoktur. Bu konuda Arastirmaci-Yazar Nesip HIÇYILMAZ der ki:
“Umutsuzluk, insani imansizliga ve itminansizliga götüren ölümcül bir hastaliktir. Iradeyi tikar; bünyeyi felç eder, ruhu çarmiha gererek mengene misali sikar; insanin kolunu, kanadini kirar. Sosyal baglari koparir. Benlige, bencillik virüsünü enjekte eder. Danisma, dayanisma ve kaynasma ruhunu öldürür.
Umutsuzluk hüzün ve keder olur, kalplerde kök salar ve taskin bir nehir misali hayatin sahdamarina akar. Yüregin ayaklarina prangalar vurur. Kalbi, beden kalibiyla sinirlandirarak, hayati zindan eder. Cenneti dahi cehenneme çevirir; benligi, harpten geride kalmis bir harabeye dönüstürür.
Umutsuzluk, ufuklarda göz kirpan necati, serap gösterir gözlere… Insani takatten düsürür. “Akli kanatir, gönlü yaralar.” Sabri tüketir, azmi kirar. Iradeyi felç eder, kalpleri korku ve kuskuyla doldurur. Insani kararsizliga ve istikrarsizliga müptela kilar. Tugyana karsi direnis ruhunu öldürür ve kalbe hayatiyet kazandiran iman mesalesini söndürür.
“Güçsüzlük, ümitsizligin kölesidir, basarisizlik onun uzantisi…
Ümitsizlik hayati uyutur ve onun baglarini gevsetir.
O, can gözünü körlestirir
Uzun günleri en uzun geceye dönüstürür.
Isi, onun nefesiyle donar ve hayat pinari kurur.” (M. Ikbal)
Umutsuzluk, öze bir güz yelidir eserse, eser birakmaz bahardan. Gülden güleç dudaklar hece, geceden beter karanligi terennüm eder naharda. Asirlik çinarlari devirir, Göklerde kartallar misali volta atan ruhlari, hazan yapraklari gibi yerlerde süründürür. Kederin gölgesinde açan çiçekler misali gönül simasini soldurur. Mihnet deryasinda yol alan hayat gemisinin dümenini kirar.
Iman çirasinin fitilini söndürür…
Umut gelecektir, gelecek umuttur. Umudu olmayanin gelecegi de olmaz. Umutsuz hayat çekilmez istiraplar yumagidir ve umudun bittigi yer, hayatin cehenneme dönüstügü andir.
Umutsuz bir kalp, kalpsiz bir vücut gibi hayat ve hayatiyetten yoksundur. Umutsuzluk can damarina inen bir nester gibi dirlik ve birlik baglarini koparir.
Insan umutsuz yasayamaz; naif omuzlarinda tasiyamaz o z/illeti. Umudunu yitiren izzetini de yitirir. Zelil ve rezil olur. Yasayan insanlar arasinda dolasan kadavra misali, hissiz ve hissesiz kalir ikbalde vebalden gayri… Umutsuz kalan kimse, mesuliyet duygusunu yitirir. Sorumsuzluk iliklerinde yer eder. Geceler gündüze varmadan pes pese geri döner. Basiret nuru söner, gönül hakka karsi miyoplasir. Bakislari bin bir ahla bulutlanmistir artik. Yasli ve sisli gözlerinden süzülüp akan kanli bir damla yas gibi ayaklarinin ucuna düser, karanliga bürünür bütün ufuklari…
Umudun kaynagi ve dayanagi imandir. Imanla beslenen, imanla güçlenen, imanin pak pinariyla gelisen bir gülistandir umut. O, imanla es, zevali olmayan bir günestir ufuklarda çiçek açan…
Umut hayattir. Kalbin omurgasi, yasamin sahdamaridir. Kamburlasmis tarihin belini dogrultan güçtür. Ölmüs toplumlara taze bir ruh ve yeniden dirilistir.
Zulme karsi koyus, kipirdayis, ilerleyistir…
Kisralarin kasirlarini baslarina yiktiran kutlu bir direnis atesidir.
Gözlere tünemis uykulari, kalplere sinmis korkulari silen bir iman hamlesidir umut.
Umutla yasanir, yaslanmaz düsler;
Onunla basarilir en çetin isler.
Ancak, umutlu yürekle yürünebilir sarp yollarda. Çarelerin tükendigi anlarda, ümitvar müminler yenilmez, yeniler kendini yeniden. Yanar daglar misali kükreyerek, denizler gibi cosar. Çareler üretir. Yepyeni çigirlar açar tarihin bagrinda. Zirvelere tirmanir, çaglara yürür. Önüne çikan denizler yarilir ona yol verir. Güçlü ordularin karsisinda, Talut (as) misali sanli destanlar yazar. Suskunlugun dillere mühür oldugu, kalemlerin kirildigi, kelamin bittigi, günesin ufuklardan çekildigi, karanligin bütün agirligiyla kalplere çöktügü an; umudun dilini konusturur ve bir yaz yagmuru gibi ferahlatir darda daralmis yürekleri…
“Hüzne kapilma elbette Allah bizimle beraberdir…” (Tevbe: 40)
Umuttur, kizgin kumlarda serin sulari fiskirtan. Umut nehridir siir zarafetiyle sehirleri senlendiren. Kerbelâ’yi andiran kurak ve çorak yaylalara, elvan elvan çiçekler açtirip bahari yayan ve ‘Allah’a dayan, yeise kapilma!’ diyen, umudun sesidir.
Azmin kaynagi, dizlerin takatidir umut… Umuttan komut alir yigitler. Karanligin karargâhini yiktiran onun nurudur. O nur ki, âsiklarin yolunu aydinlatan semavi bir isik…
Karanlik hüzünler, ancak umudun huzmeleriyle giderilir kalbin semalarinda… Güller gönül cografyasinda onunla gülümser. Sabrin ufkunda dogan nurlu bir günestir umut. O, kalpleri taskinliktan askinliga çeken kopmaz bir kementtir. Vuslat yemisini veren bir fidandir ki, yalniz kalbin cografyasinda boy atan… Umut sahili olmayan bir deryadir. Bedene can, cigere oksijen olandir…
Kalpleri neselendiren, elemleri silen,
Kederleri heder eden,
Acilari, sancilari unutturan,
Dallari salkim salkim, asumana asilmis bir bahardir umut…
“Celâl tecellilerini Cemal gözü ile görmektir.”
Gecenin siyah dantellerini sökerek altin sislerle safagi ufuklara isleyen umuttur.
Ufukta gülümseyen fecirler, onun sicakligiyla safaklara dönüsür.
We’l aqibetu li’l muttaqiyn!...”
