Devamli hatirlarim. N. Fazil’in bir ifadesi vardi Rapor IV’de. Diyordu ki, “Simdiki pespaye hâlimiz sünnetten ayrilisimizin tersinden bir mucizesidir.”
O vakit, ilkbasta “mucize” kelimesini ele alalim. Nedir mucize? Terim, istilahi manasiyla (konumuz olan asil mefhum olarak) degil, kelimenin “sözcük” anlami “insani ve insanligi tamamen aciz birakan is veya hadise” demektir.
Terim (istilah) manasini Türk Diyanet Vakfi’nin nesrettigi Islam Ansiklopedisi söyle açiklamaktadir: “Peygamber oldugunu ileri süren kimsenin elinde dogrulugunu kanitlamak, ispatlamak için Allah (cc) tarafindan yaratilan harikulade olay.” ( TDV, Islam Ansiklopedisi, M maddesi)
Kelimenin asli “acz” kökünden türeyen “muciz” biçimindedir. Sonradan arkasina müennes (disil) he’si getirilerek “mucize” diye söylenegelmis, eskilerin deyisiyle “istihar” etmistir.
“Mucize” kelimesi, bu sekliyle Kur’an’da geçmese de “aciz kalmak, güçsüz birakmak, Allah’in ayetlerini yalanlamak amaciyla yarismak” manalarinda yirmi bir ayette geçmektedir. ( Wensinck, el-Mu’cem; “acz” maddesi)
Ehli, bilir bunu; biz sadece hatirlatalim: Mu’cize Kur’an-i Kerim’de “âyât” kelimesiyle ifade edilir.
Bu, tefsirlerden biri olan Nur risalelerinde ise “Ayat-i kevniye” seklinde beyan edilir. Kâinattaki her varlik bir ayet, yani mucizedir; Rabbulalemin’in varlik ve birligine birer delildir.
?
Mevzumuz olan mucizenin istilah, terim manasina geçmeden önce aklima gelen birkaç olayi hatirlatarak devam edeyim: Hz. Salih (as)nin disi devesi (A’râf, 73), Hz. Musa’nin (as) asasi ve piriltili eli ( A’raf, 106), Hz. Isa’nin (as ve kelimullah) vesilesiyle gösterilen olaganüstühadiseler, Resullulah (asm)in duasiyla vuku bulan bine ulasan (Hüseyin-i Cisri) mucizeleri; bilhassa Ay’i duasi ve parmak isaretiyle iki parça etmesi, Kudüsü Serife yaptigi gece yürüyüsü, orada bütün Nebi ve resullere imam olduktan sonra semalara olan mi’raci...
Zikredilen bu hadiseler Kur’an-i Kerim’in ayetlerinde sarih biçimde bulunmaktadir. Sadece mi’rac bile hadis ve siyerde mutlak hakikat hâlinde açikça zikredilmistir; o da manevi tevatürle...
Tevatür ve manevi tevatürle sabit bir hadisi inkar küfrü gerektiren bir hâldir. Bu mucizelerin kimi beyyine, kimi burhan, kimi sultan, kimi de furkan kelimeleriyle ifade edilmistir. Hadislerde ise peygamberligin mucizevi delilleri “umumiyetle” ayet kelimesiyle dikkatlere sunulmustur.
Reformist -Islami litarütürde ehli bid’a- ve isminin önünde prof. titri bulunan kimilerinin “mucize” kelimesi Kur’ani Kerim’de geçmiyor diye itirazlari ve bu bahaneyle “tek mucize Kur’an’dir” demelerinde hiçbir haklilik payi yoktur.
Bu hata veya kasittaki yanlislik, “selef-i salihin” denen, bir kismi da Peygamberimiz’den (asm) ders almis -Ibn-i Abbas, Enes Bin Malik gibi...- selef tefsircilerinin izahlarina kulak tikamalariyla sanki Kur’an, hemen bugün kendilerine inmis gibi bir hadsizlik sergilemektedirler.
Halbuki kadim tefsir usulü ve Nur risalelerinde (kitapçiklarinda) söyle denmektedir:
“Ehadis, Kur’an’in hakiki müfessiridir.”
