Sinan denince klasik Osmanli Mimarisi akla gelmektedir. Bu mimaride kubbeler ve minarelerin uyum ve denge içinde bir dis görünüs sergiledigi akla gelmekledir.
Köprü, su kemeri ve kervansaray gibi yapi tipleri de göz önüne alinirsa Sinan’in mimariye kendine mahsus farkli bir üslûp ve sekil getirdigi görülecektir.
Ancak Sinan’in türbe, medrese ve diger mimari tiplerdeki yenilikleri, büyüyen cami mimarisinde de öne çikmaktadir. Sinan’in Osmanli mimarisine katkilari birkaç boyutta gelisme göstermistir.
Sinan’in mimarisinde duvarlar sadece mekâni sinirlamaktadir. Dolayisi ile duvarlar tasiyici degildir. Onu içinde bu duvarlar sik sik delinebildigi için, iç mekânda isik saglayan çok sayidaki pencereler, bütün yüzeylere yayilabilmektedir.
Sinan öncesi Iran ve Bizans mimarisinde camilerde pencere düzeni los iç mekân özelligi saglayacak sekilde düzenlenmektedir. Yüzyillardir daha sert ve köseli bir kütle halinde ilerleyen o zaman mimarisi, Istanbul Ayasofya’si da basta olmak üzere birçok eserde görülmektedir.
Sinan bu gelenegi degistirerek dis görünümü yumusatilmis, gözü rahatlatan bütün unsurlari dikkate almis, bunlar arasinda özellikle kubbeyi destekleyen ayaklarin yukariya uzantisi olan köse kuleleri, yapilarda degisik formlarda göstermistir.
Sinan, kütlenin sistematik delinmesini saglayarak hem yüzey tasarimini gelistirmis hem de içeriye dagilan gün isigini arttirmistir.
REVAKLAR
Sinan’in Osmanli cami kütlesine ekledigi en önemli unsurlardan biri de yan cephelere yerlestirdigi revaklardir.
Sinan’a kadar plandaki yeri kesinlesmeyen minareler, yeni ölçü ve esaslar çerçevesinde klasik tutumun belirleyici unsurlarindan biri olmustur.
