On dakikalik kisa bir film, “sessiz istila.”
Yabanci ve göçmen karsitligini, kiskirticiligi körükleyen son derece abarti argümanlarla kurgulanmis, fasist bir zihniyetle yapilmis film.
Fasistlik; en pratik çözüm.
Baris isteyeni terörist, kürdüm diyeni rahatlikla hain, en temel haklari talep edenin kiskirticilik ve anarsist ilan etmenin getirdigi bir formüldür aslinda.
Evlerini, toplumdaki konumlarini ve hayatlari boyunca elde etmek için çaba sarf ettikleri her seyi birden bire kaybeden insanlar… Güvencesiz insanlar…
Onlarin toprak hakkindan, egemenliklerinden, zulme tabi tutuluslarindan, bu duruma düsüren küresel projelerden bahsedilmez… Topraklari istila edilenler, mültecilige itilenler; fasist zihniyetin istila ettigi beyinler tarafindan istenmeyen zavallilar ilan ediliyorken, yine insani insanla istila ediyor.
Tabana yayilan fasist anlayis; sözle/eylemle, az/çok, yerel/küresel boyutta, sözel/görsel medyasiyla kendine yer buluyor. Anlayis, son derece basit düsünceyle ölçüsüz/kritersiz, empatisiz kendince unsurlariyla, kolaylikla tecelli ediyor.
Merhamet barindirmiyor…
Vicdana ihtiyaç duymuyor… Tüm ahlaki degerlere kör. Bu körlükle öteliyor, tekmeliyor.
Înîgo Errejôn Galvan’in dedigi gibi “siz ahlaken bir gübre yiginisiniz.”
Büyük bir bilinmezlige dogru giden “göç ve göçmenler” meselesi basli basina insani bir dram. Ve göçmenler mevcut, hazir ve çantada keklik gibi görünen bir topluluk…. Küresel bir takim tasarilarin gerçeklesmesi onlarin varligi ile mümkün. Ve bu anlamda en kullanisli topluluklar.
Voltaire bu gerçeklik için, “eger hiçbir göçmen olmasaydi, icat edilmeleri gerekirdi. “ demisti. Dolayisi ile göçmenler günümüz politikalarini yürütmek için mutlak bir ihtiyaçtir. Gizli küresel sermaye, küresel ticaret, küresel terörle mücadele için bir avantaj saglar.
Organ mafyalarinin, üzerlerindeki pis ve acimasiz varligini da belirtelim. Lakin sorun bu çaresiz insanlarin, bu kaderleri tasarlanmis insanlarin, yine tasarlanan aci gerçekleri degil; göze batan varliklaridir. Insan bu denli gaddar, bu denli acimasiz.
Tedbir ve çözüm konusunda, hükümetler bu varolussal meselede ve belirsizlikte aciz kaliyorlar. Güvencesiz, kaygan zeminlerde; korku ve endise ile yasamini sürdürmeye çalisan bu acili insanlarin belirsizliklerinin tüm vecheleri, yerel hükümetlerin veya ulusal hükümetlerin mücadele alani disinda.
Sorunu yaratan küresel güç, çok uluslu küresel sirketler, küresel bankalar vs. çözüm noktasinda birçok seyi yapmaya haizler. Fakat kimse çözüm istemiyor.
Belirli amaç için mükemmel bir sekilde icat edilmis olan göçmenlere karsi tabanda olusan kizginlik ve öfke de isin baska tarafi. Uyarlanan insanlik trajedisini görmeyenler, hem cinsine insafsizca bakmaya devam ediyor. Tasarinin bir tarafinda oldugunu da göremeyecek kadar kör ve talihsiz.
Oyunu görme, bozma ve insan olabilme adina; bu insanlari yok saymayi bir kenara birakmak durumundayiz. Akil, izan, vicdan ve anlayis bunun için var…
Insanligin sinirlari yok…
Ama acinin kotasi ve bir siniri var. Sinir asildigi takdirde bu tasarlayana da, parçasi olana da külliyen zarar verecek.
Tabandaki sinifsal konumumuz ne olursa olsun, insan olabilmek, kalabilmek adina yapilacak çok seyler var…
