Dere yatagina yapilan evi sel alir, batakliga ekilen mahsule yapilan emekler ise zayi olur. Ne dere yatagina ev ne de batakliga mahsul ekilmemelidir. O zaman dereler yesil alan olmali, batakliklar da kurtulmalidir.
Bilimle hareket edilmeyen emekler heba olmaya mahkûmdur. Hayaller büyük olmalidir. Aksi takdirde birilerinin hayallerinin figüranlari olunmaya mahkum olunacaktir.
Içine dogulan toplum, anne baba, cinsiyet, dil, renk seçimle degildir. Hesapsiz sunulan nimetler karsisinda yaratilan acizdir. Görmek, duymak, düsünmek, soru sorabilmek en büyük nimettir. Zira farkindalik ancak sormakla baslayacaktir.
Ben kimim? Bana en yakin cisim ne? Kâinatta yaratilan her sey bizim için, o zaman biz kimin içiniz? Yeryüzünün en degerli varligi insandir. Insan bu degerini nereden aliyor?
Dünyaya ilk gelen aciz varlik insanin ilk hareketi siginmak oluyor, annesine siginiyor. Bunu nereden ögreniyor?
Bunlar varlik sorularidir. Varligini kabul etmeyen farkindalik olustura bilir mi?
Yeryüzünün misafirleri olundugu unutulmamalidir. Bir gün gelip bu fani dünyadan göçülecektir. Yapilan hiçbir zulüm, zalimin yaninda kar kalmayacaktir.
Zalimlik herkesin gücü nispetindedir. Gücü fazla olan devlet reisi ile evde ailesine kan kusturan gerek kadin, gerek erkek, gerekse evlat olsun ayri degildir. Huzur herkesin hakkidir.
Mutlu olmak ancak sevgi, merhamet ve adalet üzere yasamakladir. Bu hal ise yakin olan dünyada Allah’in koydugu sinirlara uymakla olur. Zira kalpler ancak Allah’in zikriyle huzur bulur.
Hayatin her alaninda iktidar kavgasi, kutuplasmalar ve didismeler vardir. Asil olan insan olmak ve insan kalmaktir. Insan kalmak Allah’a Kul olmakladir. Insan yalniz ve sahipsiz degildir. Her an yaninda olan, dualarina icabet eden vardir. Esya olmaktan çikmali, insanlik fark edilmeli, hayatin sorumlulugu üstlenmelidir.
Akil en büyük nimettir ve korunmalidir. Insan akli en çok ihmal edilendir. Içki aklin üzerini örttügü ve degerini düsürdügü için haramdir. Asiri derecede sevinmek ve asiri derecede üzülmek de akla zarar verir. Olmazsa olmaz sadece Allah’tir. O’nun disinda her sey olur ya da olmaz.
Aklimizi tüketmemeli, daima kontrol altina almaliyiz. Öncelikle Allah’in kitabini Raci’m olandan Rahim olana siginarak okumali, indirdigi kitabi O’nun bak dedigi yerden görmeli, ve akil eden bir kalbe sahi olmaliyiz.
Ilim yoldasimiz olursa insanlasir, aklimizi kontrol altinda tutariz. Insanlasma sürecimizde herkesin bizim için olmadigini bilir, ayni zamanda da kölelesmeyiz. Ne bir baskasinin tepesine basarak çikar, ne de baskalarini sirtimiza aliriz. Beraber yürürüz.
Hayatta en önemli mesele insan olmak ve insan kalmaktir. Eger insan kalirsak tipki Hz. Muhammed (a.s.) gibi rahmet kaynagi oluruz. “Ben insanlara zahmet olayim diye degil, rahmet olayim diye gönderildim.” deriz.
Yagmura da rahmet denilmistir. Çatlayan dudaklara su, kanayan yüreklere merhem oluruz. Su gibi olursak gittigimiz her yeri yesertiriz. Problem yapan degil problemleri çözen oluruz.
Kur’an-i Kerim; kafasinda sorulari olan, ayrica yasadigi hayata dair sorunlari olan insanlarin kitabidir. Müslümanlik: insan olmaktir. Insanligin yasanmis halidir. Gönülden teslim olmaktir.
Ritüel ibadetler bir araçtir. Iyi insan olmaya götüren vasitalardir. Asil olan dualarimiz, eylemlerimizdir. Göz görmek için, lisan ise konusmak, kulak hakki anlamak içindir. Bize verilen emanetleri istedigimiz gibi kullanip, israf edemeyiz.
Soru sormali ve cevabini buluncaya kadar gayret etmeliyiz. Kesintisiz bir sekilde iman etmeliyiz. Kendimize fetret dönemini yasatmamaliyiz. Sürekli imanimizi tazeleyecek ameller üzerinde olmaliyiz.
Hayvani tabiatlara dönüsmekten yaptiklarimizla imanimizi canli tutarak kurtulabiliriz. Kalibimiz degismez ama ruhumuz degisebilir. Bunun için ruh iklimimizi canli tutmaliyiz. Içinde bulundugumuz rahmet ayinda kurtulusumuzun yolunu bulmali, gaflet uykusundan uyanmaliyiz.
