Düsüncelerimizin vahiyle durulasmasi, gönlümüzün Rahman sevgisiyle cosmasi, baslarimizin secdeyle bulusmasi, gönüllerimizin sabirla yumusamasi, yaptigimiz adaletsizliklerin bitmesi, akmasina sebep oldugumuz göz yaslarinin silinmesine firsat olan talim ayi...

Ramazan; bir insan ömrüne bedel hayirlarin içinde oldugu bir gecenin içinde oldugu aydir. Son on gün içinde aranmasi gereken güne denk gelmek için, gayret içinde olunmasi istenmektedir.

Fecr suresinde de bu hakikati veren Rabbimiz, geçmiste varligi ve saltanati yani yardimlariyla benzerinin yaratilmadigi kavimleri örnek göstererek, ülkelerinde azdiklarina ve bozgunculuk yaptiklarina dikkat çekmistir.

Bundan dolayi azabi hak ettiklerini, her an gözetim altinda ve nimetlerle imtihan halinde oldugumuz hatirlatilmistir.

Sonu kurtulus olan Ramazanda, dünya telasindan siyrilarak itikafa çekilmemiz ve yetime ikram da bulunmamizin tesvik edilmistir. Miras taksiminde dikkatli olmamiz, malin yigilmamasi ve asil gerçekle karsi karsiya kaldigimizda zamanin çok geç olacagi anlatilmistir.

Çünkü o gün, Allah’in yapacagi azabi hiç kimse yapamaz ve elinden de kimse kurtaramaz.
"Keske hayatim için bir seyler yapip gönderseydim." demenin anlam ifade etmedigi Fecr suresinin 22. Ayetidir. Sonunda “Ey içi rahat kisi, Sen Rabbine dön; sen razi, Rabbin razi. Kullarima katil, Cennetime gir.” Buyrulur.

Cennetin sahibi, cennete girecek kullarini Nisa suresinin 69. ayetinde; “Kim Allah’a ve elçisine boyun egerse onlar Allah’in kendilerine nimet verdigi nebiler, Siddiklar, Sehitler ve Salihlerle beraber olacaktir. Onlar ne iyi arkadastirlar!” diyerek belirler.

Basinin rahmet, ortasinin magfiret ve sonunun cehennemden kurtulus olmasi için bu hakikatler göz önünde tutmali ve Ramazan ayini Rahmet bilmeliyiz.

Bizler ne durumda olursak olalim hayat ile barisik bir sekilde kendi halimizi düzeltme gayreti içinde olmaliyiz. Iki kapili handa yasadiklarimizin imtihan sebebi oldugunun farkindaligi ile “bütün bunlar sükreden bir kul mu yoksa azan bir kul mu olacagim diye bana verildi” demeliyiz. Aksi takdirde yasadiklarimiz altinda ezilebiliriz.

Kendimize yakisanin pesinde olmali, güvenmeli ve güvendigimize de teslim olmaliyiz. Tekrari olmayan dünyada mutlu olmanin yollarini bulmali, sartlarimizi zorlamali, her yasadigimizi ikram bilip hayatimiza çeki düzen vermeliyiz.

Içimizden geçirdigimiz her seyi duyana, her seyin sahibi olana güvenmeli, teslim olmali, sadece O’ndan yardim istemeli, sabirla ve dogru hareket ederek geçmisimizi tamir etmeli, anda kalarak gelecege en iyi yatirimi yapmaliyiz.

Öncelikle adil olmaliyiz. Alamadigimiz haklarimizi her seyin içi yüzünü gören bilen, Adil-i mutlak Rahim olan Allah’a arz etmeliyiz. Mutlak adaletin ahirette oldugunu unutmamaliyiz. Dünya mali bizi her ne kadar cezp etse de meyletmemeliyiz.

Adalet mülkün temelidir. Mülkün elimizde olmasi ancak adaletli olmamizin ürünüdür. Kendimize karsi adaleti yakalayamazsak, kendi nefsimize zulmedersek, imtihanimiz ile barisik olmazsak, hesap verecegimiz düsüncesi ile yasayamayiz. Birebir muhatap olduklarimiza karsi adil olamayiz. Rahmet ayinda elimizi Rahmetine de sahibine açamayiz.

Peki elimizi açmazsak rahmet ayinda magfiret olup kurtulabilir miyiz?

Aile Danismani: Asiye Tanriöver Türkan