Anlamak: Hem idrâk hem niyet hem de ahlâk...
Bu üçlü mekanizma birlikte isleyince anlamini bulur.
Bir konuda herkes konustugunda susmak cehâletin degil, bilgelik olarak içsel olgunlugun bir ifadesidir.
Kudemânin deyisiyle:
Sukût ilmin bir keyfiyetidir; cehlin degil.
Ki, bu keyfiyet 'hilm' yani "kendini heyecandan korumak; nefsine hâkim olmak" demektir."
Sûkut-u derinden olanin duasi tesirli olur der büyükler.
Öyle ya, sabrin timsali Eyüp as. halini sadece Rabbine arz etti de imtihani kazandi.
Yakup as. acziyetini, fakrini en derininden yasadi da Misir'a sultan olacak bir evlat yetistirdi. Dualariyla manevi takviye çikti Yusuf as.'a..
Gönül erbabinin bildigi bir hakikat var ki, onlari bu bilinç sûkuta bürür. Çok konusurken görmeyiz onlari. Satafatli, cilali söze ihtiyaç duymaz, tenezzül de etmezler.
Çileyle yogurulmus, kalbin en müstesna yerinde korunmus, tefekkür dünyalarindan damitilmis elmas hükmündeki hakikatlere haksizlik olmasin için susarlar.
Ne güzel söylemis sair; Konustuklarimizi herkes, sustuklarimizi yalnizca Allah duyar.
Meryem as. misali, halini anlatacagi vakit, kalplerde tesir uyandirmayacagi gerçekligiyle yüzlesince susmus ve 'Rabbine gizli bir sesle yalvarmisti.'
...
Önceki yazimizda temas ettigimiz gibi, ötekini konusmadan kendine susmanin cezasini çekmeden her birey kendi iç dünyasini konusmali.
Samimi bir sekilde hali pür melamini, kendisini ve tüm kainati yaradana arz etmeli.
....
Bu konuyla ilgili, misafir kalem olarak benim için çok kiymetli, fedakarliklari ile hayatimda ikinci annem olan ablamin paylasimlarina yer vermek istiyorum.
Denge insani olmak; diger insanlari, gündelik olaylari konusmak veya olaylarin içinde kaybolmak degildir. Içe dönen, özü bulur. Özü bulan, çevresine katki saglar.
Ana rahminde basliyor aslinda bu mücadelemiz. Gelismek, dünyaya hazir bir bedene erismek bizleri ilk mücadele ile tanistiriyor. Dogum hadisesi ve sonrasinda emeklememiz, kirik kelimelerle konusmaya çalismamiz, güvenilir liman olan aileye bagliligimiz... Tüm bunlarla bir seyler ögretiliyor bize.
Uzun bir hayat yolculugu gibi görünen ömrümüz esasen çok kisa. Kendisini yetistirmis insan, hamlik yapanlari dikkate almaz, onlara firsat verir. Yasadigimiz imtihanlar, yol arkadaslarimiz, hayat arkadasimiz tesadüfen karsimiza çikmaz. Hiçbir seyi öylesine yasamayiz, yasamamiz gerekeni uygun görmüstür Rabbimiz.
Kalplerimizi arindirmak, kini nefreti atabilmektir bize düsen. Bu sekilde güçlü bir insan olabiliriz.
Bunu basaran güçlü insanlarla veya kalbini arindiramayan, kalbî hastaliklari ile hayatimizda giren insanlarla birlikte bir ömür sürecegiz. Imtihan bu ya çevremizi kimlerle ördügümüz, kalitemizi ortaya koyacaktir
Kaliteyi yakalamis insanlar iç huzura kolay kavusur. Teslimiyet sahibidir onlar. Herseyin düzelecegine inanarak dua ederler. Hayatlarindaki imtihanlarin geçici olduguna inanarak mücadele ederler. Ve birgün herseyin bitecegine, sonsuzluga yelken açacagimiza inanarak sabrederler.
Bu üç sey bizi her zaman en iyi sonuca ulastiracaktir.
Insan kendisini yoklamali sürekli.
Yunus misali:
"Yolcuyuz, yoldayiz; ama yolun neresindeyiz bilmeyiz.
Birden gelir yine Bire gideriz."
Bu kivamda yasayan insanlar susuyorsa çevresi bundan payini mutlaka alir.
Zira hayatindaki bazi insanlar deger görmeyi hak ettiginden incinmesin ister. Veyahutta kimisi gördügü degeri yok ediyordur, sebep olmak istemez.
Sabirla, azimle olgunlasmak lazim. Heyecana kapilmadan, ihtiraslarinin kurbani olmadan, amatör ruhlu insanlarin kiskirtmasina düsmeden emin adimlarla ilerlemek lazim.
Dünya denizinde imtihanlar bizim için. Sabir deryasina dalmak bizleri kurtulusa ulastiracaktir. Deniz dalgalari her zaman hasar vermek için kiyiya vurmaz, bazen denizdeki kirleri arindirmak için hirçin dalgalariyla sahili döver. Denizin içindeki inciyi mercani yakalamak isteyen sabretsin.
Heyecandan, denizin dalgalarinin siddetinden herseyi talan olacak diye düsünen, korkunun esiri olanlar Rabbine teslim olsun ve kurtulsun. Selam ve dua ile (Selma Aydin)
