ara
kimsenin görmedigi sanrilar
gördügüm dogrudur.
Çogunlukla
bunlarin sanri olduguna
kendimi inandirdigim da
olmustur.
Hatta
mutlu olmak adina
gerçekleri sanrilastirmak da
sanrilari gerçek yapmak da
mümkündür pekâlâ.
Oysa;
bazi gerçekler karsisinda
nutkumun tutuldugu
ya da
bazi hayalleri duyunca
olmustu
yutkundugum da.
Yoksa,
hayaller ile gerçekler
o kadar içiçeler
birbirine tirnaklariyla
simsiki tutunurlar da
siyirirken digerinden ötekini
can yakar, kanar acita acita.
Ben de illâ ki
Görmemezlikten gelmisimdir gerçekleri.
Görmediginden degildi. Asla!
Çaresizliktendi aslinda!
Iste böyle zamanlarda
özlem duyarim yalnizliga.
Kendimle, seccademle bas basa
yardimci var mi Allah’tan A’lâ
Diyecegim o ki;
Sessizligin sesini
duyanlara bakin iyi!
Doktorluk degildir hâli.
Yalancilik da olmayabilir niyeti.
Nedeni sadece insanliktir belki.
