Mutluluk; kisinin imtihani ile barisik olmasidir. Imtihani ile barisik olanlar bir gün bu sikintinin bitecegini, bu zorluklarin daha güzel günlerin habercisi oldugunu bilir. Bu bilgi ile gelecege daha ümitle bakar.
Ümidin bitmesi imtihani daha da zorlastiracak, arkasindan gelecek bütün güzellikleri görmeye engel olacaktir. Büyük kayiplara sebep olup hayati daha da zorlastiracaktir.
Mal kaybi insani çok sarsar. “Mal canin yongasidir” der büyükler. Lakin “cana gelecegine mala gelsin” de denilmistir. Giden mal olursa telafisi mümkündür. Can gittikten sonra mal olsa bir kiymeti olmamaktadir.
Sagligin yitirilmesi elbette büyük bir problemdir. Mesele sagliga dokunmadan tedbir alabilmektir. Nice mallar verilerek, doktor doktor gezilerek geri gelmesi için çareler aranmaktadir.
Lakin ümit biterse hayat durur. Bütün sikintilar ümidin bitmesi ile dag gibi olur. Ümidin bitmesi mali da sagligi da götürür. Önemli olan ümidi her zaman canli tutmaktir.
Rahman diger insanlar gibi kendisini de sikintilar ile imtihan etmektedir. Bazen küçük bazen de altindan kalkamayip ezilecek gibi hissedebilir.
Halbuki yaradan kuluna asla zulmedici degildir. Kuluna kaldiramayacagi yükü vermeyecegini buyurmustur. Bu zorluklarin içinde bir çok güzellikleri de gizlemistir.
Rahman her zorlukta iki kolaylik vaadini insirah suresinin bes ve altinci ayetinde vermistir. Bunu da bos durmamaya, devamli hareketli olmaya, daha iyisini yapmaya, baska islerle mesgul olmaya, hayata devamli yenilikler katmaya, yalnizca Rabbine yönelmeye baglamistir.
Gelen her sikintiya Rabbe dayanmakla, teslim olmakla, namazlarini tam kilmakla ve sabirla hareket eden inananlar, Rabbin verecegi her hayra ellerini ve gönüllerini açanlar bu vaade kulak vermelidir. Aksi takdirde yasadiklarinin altinda ezilecek ve isyan bayragini çekecektir.
Bu da yapilir mi, bu da olur mu? denilen bütün sikintilar bir gün karsimiza ya yaptiklarimizi hatirlatmak ya da daha kötüsünden korunmak içindir.
Aceleci olan insan oglu her istediginin hemen olmasini istemekle belki kendini farkina varmadan daha büyük imtihanin içine sokmaktadir.
Her aci insani olgunlastirir. Kisinin esiyle, evladiyla, anne babasiyla, akrabasiyla, komsusuyla toplumuyla vs. yasadigi bütün olumsuzluklar ya sinif atlamasina ya da ayaginin tökezleyip daha da derinlere düsmesine sebep olabilir.
Mesele tekrari olmayan hayati düsüslere kurban etmemek, basa gelen her musibetten ibret almak, ayni sikintilari bir daha yasamamak ve yasatmamaktir.
Büyükler “Görelim Mevla’m neyler, neylerse güzel eyler” demistir. Tecrübelere binaen söylenen bu sözler elbette bir teslimiyetin, bir rizanin ürünüdür. Rabbe teslim olunmamasi kisiye gücü nispetince yük yükleyen Rahman’a güvensizligin getirisidir.
Gemide yolculuk yapan kisinin sirtindaki yükün yere birakmamasi gibidir. Zira gemi batacak olursa sirttaki yük de beraberinde batacaktir.
Hayata ve olaylara algilari ile bakan bizler, bu algilara sebep olacak hareketlerin de sahibiyiz. Süphesiz yasanilan imtihanlarin içinde kendi hatalarimiz da vardir. Kendi yapabilecegine odaklanmak ve degisimi kendinden baslatmak erdemliligin ürünüdür. Zira mutlu olanlar ancak erdemli hareket edenlerdir.
Önemli olan hakli olmak degil, mutlu olmaktir. Mutlu olmak olaylara güzel bakmanin ürünüdür. Güzel bakan güzel görecek, güzel gören güzel düsünecek ve hayatindan da zevk alacaktir.
Tekrari olmayan gününü güzel geçirenler pisman olacaklari eylemler ve söylemler içinde olmazlar. Eylemin ve söylemin olmamasi da insani içten huzursuz eder.
Unutmamak gerekir: çalisilmayan yerden çikan soruya verilecek cevap yoksa sinifta kalmak da vardir.
En zor imtihanlar kisinin sevdikleri ile olanlardir. Dagina göre kar yagdiran Rahman’a teslim olmak gerekir. Zaman da her derdin devasidir…
Ves-Selam
