Elestiriyi; bir konu, bir eser veya bir insanin iyi-kötü yönlerini ortaya çikarma isi olarak genel itibari bir tarif edebiliriz. Elestiri baska disiplinlerde tenkit, kritik, inceleme ve analiz olarak da degerlendirilmektedir. Sosyal hayati düzenleyen kurallar zincirinde her seyin dört dörtlük olmasi düsünülemez. Teorik olarak bu mümkün olsa da uygulamada mutlaka sikintilar olacaktir. Çünkü sosyal hayatin olmazsa olmazi insan devreye girmektedir. Her bir insan da farkli bir dünya oldugu için de çatisma kaçinilmazdir.
Insan davranisi olarak elestiri veya asagilama bu iliskilerde karsilasacagimiz muhtemel durumlardandir. Aslinda elestiri ayni zamanda sahip çikma ve sahiplenmedir. Bir insan bir seyi elestiriyorsa kendini o sisteme ait hissettigi içindir. Yani bu durum, yani elestirmesi aidiyet ve sadakatinden dolayi daha mükemmele ulasma isteginden kaynaklanmaktadir. Elestirirken de yapici olmaya dikkat etmek sonuçlari itibari ile daha verimli olacaktir. Kullanacaginiz dil ve üslup son derece önem arz etmekte olup incitmemeye azami özen göstermek karsi tarafta daha büyük etki birakacaktir.
Asagilamada ise durum tamamen farklidir. Burada ret etme, yok sayma, küçümseme ve kibir vardir. Bu gibi durumlarda kisi kendisini karsi taraftan daha üstün gördügü için onu söz ve davranislari ile adeta ezmektedir. Oysaki Islam inancina göre Allah katinda üstünlük sadece takvada oldugu düsünüldügünde mesele açikliga kavusmus olacaktir. Aslinda herkesin bildigi bu durum uygulamada maalesef es geçilmektedir. Bilmek tek basina yeterli olmuyor, imanin ötesinde muamelatta da bunu hayata geçirmeyince isler sarpa sarmaktadir.
Insanlar veya toplum çogu zaman kendi gözündeki mertegi görmeyip de baskasinin gözündeki çöpü çikarmanin derdine düsmektedir. Yani kendisine ait çok büyük kusur ve günahlari olmasina ragmen baskalarinin en küçük kusurlarini abartarak görür. Görmekle kalmaz acimasizca elestirerek ayni zamanda kinar. Oysaki kinadigi sey basina gelmeden ölmeyecegini bilmeyecek kadar da aymazdir.
Sonuç olarak, elestiri olmasi gereken ve kabul edilebilir bir durumdur. Bizi daha iyi ve güzele sevk etme yolunda ayni zamanda itici bir güçtür. Fakat asagilama insanlik onuru ve ayni zamanda fitrata aykiri oldugu için de kabul edilmesi mümkün olmayan etik disi bir tutumdur. Yaratilis olarak her insan en güzel sekilde yaratilmis olup, sevilmese bile saygisizligi hak etmeyecek bir konumdadir. En azindan yaraticinin hatirina hürmeten saygiyi hak etmektedir. Elestiri ve asagilama arasindaki farki gözeterek tutum ve davranis gelistirmek sosyolojik olarak da toplumsal gerçeklik açisindan kaçinilmazdir.
Esenlik dileklerimle,
