Evleniyoruz...
Hazirliklar son hiz devam ediyor. Dügün tarihi alindi, mekan belirlendi ve sira geldi davetiye listesi ve seçimine...
Davetiyemiz nasil olsun?
Ne renk olsun?
Ne yazdiralim?
Kimleri davet edecegiz bu güzel günümüze sahitlik etmesi için?
Her seyi tüm ince ayrintisina kadar düsünürüz. Güzel olsun isteriz. Sonuçta ilk kez ve ömür boyu olsun istedigimiz bir evlilik yapacagiz, öyle degil mi?
Artik davetiyeler hazir, sira geldi dagitim islemine. Bizim için çok kiymetli ve birinci dereceden yakinlarimiza elden vermek isteriz. Kimine hediyelerle birlikte kimine muhabbet ve güler yüzle götürürüz ve mutlu günümüzde yanimizda olsunlar isteriz.
Dügün günü gelmeden önce yemekler, ikramlar, içecekler ve tüm eksikler tamamlanir ve artik haziriz, gelsin dügün alayi...
Buraya kadar her sey iyi güzel hos da, ikinci hayatimiz dedigimiz evliligimiz için bu kadar özenli hazirliklari yapiyoruz da geçici ve oyun eglenceden ibaret oldugunu bildigimiz dünya hayati için, asil hayat olan ebedi hayatimiz için ne yapiyoruz?
Hani nerede AHIRET DAVETIYEMIZ?
Ahirete biz hazir miyiz ki baskasini davet edelim, der gibiyseniz sayet, hatirlatmam gereken bir gerçek var: ÖLÜM NEFES KADAR YAKIN!
Ne zaman gidecegimizin belli olmadigi bu hayata, ölüme nisanli olarak geldik. Unutmamamiz gerekmez miydi?
Ama öyle bir daldik ki dünya mesgalesine...
Isler bitmez! Ama ömür biter!
Peki ne getirdin bana dediginde Rabbimiz, yüzümüz kizarmadan, basimiz dik, verilecek cevabimiz var mi? Basimizi iki elimizin arasina alip hiç düsündük mü bunu?
Bitmek bilmeyen islerin arasinda acele acele kildigimiz namazlar mi, alti üstü bir ay tuttugumuz; sabahtan baslayip hayaller kurmaya “ne pisirsem iftara? Çorba, sulu yemek, pilav, ara sicak, ara soguk, salata, ayran, meyve suyu,...” derken aksami kakara kikiri “açlikla" tamamladigimiz oruçlarimiz mi, arada bir dilenci gelir de “Allah çolugunuzu çocugunuzu size bagislasin, Allah ne muradin varsa versin" deyince dayanamayip, cebimizi delmesin ve agirlik olmasin diye verdigimiz bozuk paralar olan sadakalarimiz mi, Ramazandaaaan Ramazana kendimizi “mecbur” hissettigimiz ve “kardesime fitre/zekat düser mi?” deyip, yabanciya gitmesin mantigiyla bir cepten alip diger cebe koymak için kiliflar uydurdugumuz zekatlarimiz mi, imkan bulunca üzerimize farz olan ancak imkan olmasina ragmen dünya zevklerine doyamadigimizdan, gidip geldikten sonra neredeyse gülmenin gezmenin kendisine “haram" olacagi düsüncesiyle yasliliga ertelenen haclarimiz mi?...
Ve daha neleeer neler...
“Kefen parasi” diyerek bir kenara koydugumuz bilezikler, paralar, altinlar...
Merak etmeyin, sizi kimse ortada koymaz. Mutlaka bir bez parçasina sarip koyarlar topragin altina. Ne kadar çok sevseler de, burunlarina gelen kötü kokudan tut buz gibi tasa kesmis bedeninizin artik bir kiymeti olmayacak...
Dügünle, sevinçle, heyecanla basladik ama ölümle bittik..
Kefenin de cebi yok ki götürelim sevdiklerimizden, “benim" dedigimiz sahibi oldugunu düsündüklerimizden..
Maddi olarak götürecek hiç bir seyimiz olmamasina ragmen, manevi olarak bize mihmandarlik edecek salih amellerimiz olsun .
Namazini dogru kilman, orucunu saglam tutman, ibadetlerini bildigin kadariyla en güzel bicimde yerine getirmen hasenatin, kendine iyiligin olurken, bu iyiliklerinin toplumun islahi/düzelmesi, iyilik ve hayrin çogalmasi, kötülük ve serri engellemek için çaba sarf etmek salihatin/salih amelin olursa imanin tamamlanir.
“Asra yemin olsun ki süphesiz insan zarardadir. Iman edip iyi isler yapanlar, birbirlerine dogruyu tavsiye edenler ve birbirlerine sabri tavsiye edenler hariç.” Asr suresi.
Iman, muhtesem bir nimettir. Rabbim tatmayanlara ve imani oldugunu düsünüp de bu lezzeti alamayan tüm kardeslerime nasib etsin..
Rabbim, hesabin verilecegi o korkunç günden Sana siginiyoruz. Iman edip salih amel isleyen, hakki, sabri ve sükrü, adaleti tavsiye edip uygulayanlardan eylesin..Amin...
Selam ve dua ile...
