Bazen insan "bu kadar da olmaz, olamaz" diyor .
Görevim icabi bir çok insanin bazen yüregine, bazen hayatina, bazende göz yaslarina dokunuyoruz ve öyle durumlarla karsilasiyoruz ki...
Böyle bir zamanda bu sekilde yasamlar, yasanmisliklar insanin kanini donduruyor...
Bir gün..
Taziyeye gittigim bir ortamda dikkatimi çeken bir durum oldu.
Biraz ürkek ve çekingen yaklasik 30 ila 35 yaslarinda bir hanimefendi geldi yanima -Bana yardim edermisin" dedi mahcup bir sekilde etrafina bakinarak.
-"Tabiki elimden gelen ne varsa, gel sakin bir yere geçelim, rahat konusalim" dedim...
-Ben haftada bir gün diyalize giriyorum, girdigim hastane bana çok uzak bana devlet bir araç saglayabilir mi? dedi -Tabiki hallederiz insallah dedim.
-Ama senin kimsen yok mu? dedim.
-Var. Ben .. bu ailenin kiziyim" dedi gözleri dolu dolu yerden basini kaldirmadan... Sanki dünyanin suçunu islemisçesine yüzüme bakamadi.
-Gençligimde birini sevdim. Ailem istemedi. Biz ise birbirimizi çok sevdik. Neticede kaçip evlendik. Lâkin bir zaman sonra esim baskasini sevdi, beni kapiya koydu ve aileme sigindim. Ailem beni öyle bir cezalandirdi ki inanin yok böyle bir ceza. Beni eve almadi annem, babam. Disariya atmadilar ama evimizin avlusuna bir kulübe yaptilar. Köpek kulübesinden biraz büyükçe, orada yasadim bir süre ..
Aileme, yani evimize giren bir siginti gibi karnimi doyurur tüm islerini yapardim annemin. Sonrada kulübeye tekrar geri dönerdim...
Bu arada aileme gelip giden bir akrabamiz vardi bir bey benim halime çok üzülürdü. Bana birgün, "benimle evlenirmisin" dedi. Çok sevindim, sanki dünyalar benim olmustu...
Içim içime sigmiyordu. Içinde bulundugum sikintili ve çileli hayatin bitecegini düsünerek mutlu olmustum. Oysa bana yaptigi teklifi duyunca dünyam bir kez daha yikilmis ve ben o dünyanin altinda ezilmis kalmistim.
"Yüzüme, gözlerimin içine bakarak ama bana ne dedi biliyormusunuz. Kanim donmustu sanki. Inanin gözlerimden akan yasa engel olamiyordum."
Bana evlenme teklifi yapan sahis,
"Sen bana bakacaksin, benim ihtiyaçlarimi karsilayacaksin, karsiliginda bende sana bakacagim. Lâkin nikah yapmam" dedi
-Içinde bulundugum hayat ve yasadigim kulübeyi düsününce, Peki kabul ediyorum." dedim.
Onun evinde yasamaya basladik, karnimi doyuruyor ve istedigini aliyordu, o kadar. Oysa hastaligim vardi ve hastaligim ile hiç ilgilenmiyor, bakmiyor, diyalize götürmüyordu..
Yasli gözlerle bir umut, bir çare, bir yardim dileyen hanimefendi âdeta "Baska çarem yok en azindan sagligim için yardim edin diyordu..
Peki...
Simdi sormak gerek.
Bunlari söyleyen mi insan? Onunla yasayan mi insan?
O anne baba mi insan?
Biraz düsünün.
Ellerinizi sadece ve sadece vicdaniniza koyun.
Empati yapin.
Anne olun...
Baba olun...
Kardes olun.
Siz verin karari.
Acaba burada kimler insan..
Bu sadece kisacik bir özet...
Böyle anne, baba olabilirmi? böyle I n s a n olabilirmi?
Ve o HANIMEFENDI
Severek bir evlilik yapmis neticesinde büyük bir hayal kirikligi yasayarak ikinci bir evlilik daha yapmissin. KOCAM dedigin insanla yillarca (hâlâ yasiyor) neden hata üstüne hata yapiyorsun?
Neden bir is bulmaya, kendi ayaklarinin üstünde durmak için çaba göstermedin?
Neden o insana-insan bile diyemiyorum- neden köle oldun, neden!
Neden kendini tükettin bu kadar?
dedigimde sadece yere bakarak "BILMIYORUM, NE YAPACAGIMI BILEMEDIM HERSEYDEN KORKTUM HERSEYDEN" diyor...
Ah be güzel kardesim ahhh. Tüm bu yasadiklarindan baska daha kötü ne gelebilirdiki basina?
Daha fazla ne gelebilirdi ki...
Kardesimizin sagligi ile alâkali olarak yapilmasi gereken hersey yapildi. Lâkin hayati ayni sekilde devam ediyor, malesef..
Peki, biz kul olarak yapmadigimiz hata(lar) yokmu?
O anne, baba için neyin cezasi bu ...
Bu kadar bir hayati, bir yasami yok edecek kadar neyin hirsi bu. Aklimin almadigi, beynimin dondugu noktadayim..
Ve diyorum ki; Allah her zaman dogrunun yanindadir. Bir kadin olarak bu tür xorluklar karsilastiginizda kimseye bagimli kalmayin asla, her türlü zorlukla basetmeyi ögrenin, gerektiginde ayaklarinizin üzerinde dim dik durmayi basarin, basaralim.
Allah'a emanet olun.
