Siz hiç yalniz kaldiniz mi.
Kapilari...
Yollari...
Ayak seslerini dinlediniz mi?
Simdi gelirler...
"Hah simdi geldiler! diye o heyecani yasadiniz mi?
Sayet bu sorulara,
Hiç yasamadim...
Hiç yalniz kalmadim.
Hiç yollari...
Kapilari...
Pencereleri gelirler diye âdeta dört göz, dört kulakla beklemedim diyorsaniz emin olun sizinde imtihaniniz yakindir.
Yaslilik...
Hastalik...
Herhangibi bir sebebten dolayi bir sekilde hastanede yatan "Bugün gelirler, gelecekler" diye kapiyi gözleyen yetmis yasindaki bir çinarin, Mehmet amcanin gözlerindeki yasi görmenizi isterdim.
Gözlerinin içindeki burukluk, üstündeki mahzunluk âdeta yetim bir çocugun ürkekligi, annesini gözünden süzülen yaslar ile bekleyen, "Annem nerde, anneeee " diye hüzünle aglayan bir çocuk misali gibiydi.
Yollarinizi bekleyen...
Camlarda hüzünlü gözlerle sizleri, evlatlarini bekleyen yaslilarimizi daha fazla üzmeyin.
Unutmayin ki:
“Eger beli bükülmüs yaslilar, takva sahibi gençler, süt emen çocuklar, yayilan hayvanlar olmasaydi, belalar sel gibi üstünüze dökülecekti.” (bk. Ebu Yala el-Mevsili, Musned, 11/511)
Unutmayin!!!
Bugün isiniz, isleriniz ne olursa olsun,
Gidin ANNENIZE..
Gidin BABANIZA...
Sarilin...
Öpün...
Koklayin...
Yüreginizin taaa derinliklerine kadar qnne, baba kokusunu içinize çekin.
Zira giden dönmüyor.
Unutmayin ki;
Güzel insanlar tek tek gidiyor.
Elbette bu giden kervanin içinde size de sira gelecek.
"Ben asla böyle bir sey yasamak istemem, istemiyorum" diyorsaniz o halde durmayin gidin.
Gidemiyorsaniz da bir telefon ile onu mutlu edin.
Selâm ve dua ile
