Bu yaz boyunca, hemen her gün “TBMM Gizli Celse Zabitlari”ni okudum. Bunu kendime çok ciddi bir mesgale edindim ve günde ortalama 7-8 saat okudum. Bu çalismayi “Kurtulus Savasi Serisi”nin son kitabi için yapmaktaydim. Koltugumun altina kitabi, elime bir termos dolusu çayimi, kalemimi, ekmek biçagini (“Ne alaka?” diyeceksiniz, bu zabit ceridelerinin sayfalari açilmamis. Biçakla sayfalari kesip öyle okuyorum) alip parka gidiyorum. Geçenlerde yine böyle bir okuma programi esnasinda oradan geçmekte olan komsumuzun merakini mucip olmus, bana ne yaptigimi sordu. “Okuyorum!” dedim. “Ne okuyorsun?” dedi. “TBMM Gizli Celse Zabitlarini” dedim. “Yahu o kadar sey okunur mu?” dedi. Elimdeki 3. ciltti ve tam 1328 sayfaydi. Hem de büyük ansiklopedi boyu… “Okunur, birileri mutlaka okumali” dedim. “Ne olacak okuyunca?” dedi. Su cevabi verdim: “Bak komsum, bu zabitlarda Kurtulus Savasi’nin hangi sartlarda yapildiginin sirlari gizli. Mesela, askerlerimizin durumunu ögrendim. Genelkurmay Baskani anlatiyor: Askerlerimizin çogunun ayaginda dogru dürüst ayakkabi, çarik yok. Yalinayak vaziyette olanlar var. Üzerlerinde dogru dürüst elbise yok. Geceleyin soguktan titriyorlar. Orduda su koyacak fiçi yok. Askerlerimiz susuzluk çekiyor. Sakarya Muharebesi’nden evvel durum böyle. Sonradan düzeliyor. Ben bunlari gözyaslari içerisinde okudum. Iste Kurtulus Savasi bu zor sartlar altinda yapildi ve Allah’in izniyle zaferle neticelendi.” Komsum, “Bos is bunlar. Gözüne yazik!” dedi. Hislendim: “Bos is degil komsu. Birileri bu gerçekleri okumali, insanlarimiza anlatmali. Gençlerimiz, yeni nesil, bu vatanin hangi sartlar altinda mücadele verilip kurtarildigini bilmeli.”
Komsum gibi, çogu kimseye, çalismalarimi anlatamiyorum. Kurtulus Savasi’nin 100. yildönümü geldi. Tam bir asir olmus. Düsman yurdumuzu isgal etmis. Bu vatanin kahraman insanlari yediden yetmise sanli bir mücadele vermis. O mücadelenin unutulmamasi lazim. Zira her an o mücadelenin benzerini vermek durumunda kalabiliriz. Dün yurdumuzu isgal edenler / isgal ettirenler burnumuzun dibine gelmis durumda. BOP Projesi, BIP projesi gündemde. Aslinda bunlara artik proje de denmez. Zira “proje” ile kafalarindan geçen mel’anetleri sergilediler. Milyonlarca Müslüman’i katlettiler. Mamur sehirleri viraneye çevirdiler. Etrafimiza söyle bir bakin. Iste bundan dolayi, “Uyanin! Uyanik olun! Dünkü olanlari unutmayin!” demek için yazdik. Vâesefa, yayinevleri kitaplarimizin bazilari için; “Bunlari satamayiz, zarar ederiz!” diye basmak istemedi. Biz de kendi imkânlarimizla bastirdik. 23 yasindaki arabamizi satip üzerine ilave yaparak modeli yükseltmeyi düsünmüstük. Bu hayalimizi erteleyip dört kitap bastirdik: “Kurtulus Savasi’nda Gaziantep”, “Her Yönüyle Gaziantep”, “Üç Kahraman” ve “Kurtulus Savasi’nda Gaziantep’in Çocuk Kahramanlari” kitaplarini… Kitaplarin birinci sayfasina su yaziyi yerlestirdik: “Kurtulus Savasi’nin 100. Yili / Sehitlerimizi, gâzilerimizi, o kahraman ecdâdin mücâdelesini, düsmanlari, düsmanlarin yaptiklarini, bu vatana göz dikenleri !”
Yine “Vâesefa!” diyecegim, on binlerce kitap dagitmakla övünen belediyeler, bir yemege on binlerce lira veren zenginler, Kurtulus Savasi’ndaki mücadeleyi anlatan bu kitaplara sahip çikmadi. Sag olsunlar, degerli gazeteciler; teyzemin torunu Turgut Bozgeyik, ILKHA’nin çaliskan muhabiri Ibrahim Koçyigit, Kervan FM’in degerli idarecisi ve programcisi Ökkes Korkmaz, Davet Radyo’nun degerli programcilari Yavuz Polater ve Veysel Karakus beyler lütfedip kitaplarimizin tanitimini yaptilar.
Sahsen ben bu nevi çalismalari “Kurtulus Mücadelesi” olarak görmekteyim. Bu ülkenin insanlari, dünkü mücadeleyi unutmamali, kahraman ecdâdin fedakârligini hatirlamali. Cihadin farz-i ayn olmasi durumunda neler yapmasi gerektigini bilmeli. Düsmanlarin yaptiklarini unutmamali. Düsmanlarin oyunlarini bilmeli ve uyanik olmali.
Bu vatan, Rabbimizin bizlere lutf u ihsani. Elimizdeki en büyük nimet. Bu nimetin kadrini bilmeliyiz. Bu vatanin her karisini mübarek kanlariyla sulayan sehitlerimizi ve fedakâr gâzilerimizi unutmamaliyiz. Rabbim hepsinden râzi olsun. Bazilari bizi anlamasa da biz gezmeyi-tozmayi, mesrû dairede de olsa istirahati, tatili söyle bir tarafa birakip bu konulari arastirmaya devam edecegiz. Maddî imkânlarimizi da tarihimizin bu safhasinin aydinliga çikmasi için sarf etmeye devam edecegiz. Bazilari buna “enayilik” gözüyle baksa da “Yasasin böylesine enayilik!” diyoruz.
