Insanoglu yaratildigindan beri isimler ve mekan hariç yasanilan imtihanlar hemen hemen aynidir. Ahsen-el Hadis olan kitabin içinde bütün örnekler tek tek sunulur. Bizler ya hayata sekil verenlerden olup hayatin öznesi oluruz, ya da arkada kalarak diger kisilerin takipçisi olup nesneliyi tercih ederiz. Özne olmak aktif bir durusu ve çok çalikladir. Nesne olmak da pasif olup evde kalmayi ve açilan yolda emek vermeden bazen de aklini kullanmadan söylenenlere uymakladir. Aktif durusun simgesi olan erlerin, hayatin akisinda yapmadiklarina “yapti” denilmesi, söylemediklerine “söyledi” denilmesi bu gayretin uzantisidir. Meyve veren agaç nasil yaramaz çocuklar tarafindan taslaniyor ve zarar görüyorsa, aktif olanlar da elbette bu taslardan nasibini alacaktir. Kendimizi düzeltmek, nerede nasil duracagimizi bilmek ve Rahman’in bak dedigi yerden bakilmalidir. Zan elbette çok kötüdür. Hakkinda kesin bilginin olmadigi her sey bir zandir. Ve zannin bir kismi günahtir. Kusurlarin arastirilmasi, arkadan konusulmasi, yasanmayan seylerin varmis ve yasanmis gibi anlatilmasi, söylenmeyen seylerin söylendi denilmesi elbette en büyük günahlardandir. Agizlardan düsünülmeden çikan sözlerin karsida yaptigi etki ve tahrif kelimelerle ifade edilemeyecek kadar çoktur. Öncelikle iftiraya ugrayana karsi takinilacak tavir Nur suresinin 12. Ayetinde su sekilde ifade edilmistir: “Bu iftirayi isittiginizde erkek ve kadin müminlerin, kendi vicdanlari ile hüsnü zandan bulunup da “Bu, apaçik uydurulmus bir iftiradir” demeleri gerekmez miydi? Düsünülmeden söylenen sözlerin sahibi; attigi iftira ile can yakip kalp kirarken, yuva yikip ocak söndürürken, insanlarin içine fitne koyarken kendisinin rahat birakilacagini mi sanir? Iftira olayinda ya sabrederek ve kendisini temize çikaracak olan Rahman’a dayanarak zamanin Aise’si olmak, ya da iftira atarak ve bilmedigi üzerine ahkam keserek münafiklarin basi Abdullah bin Übey olmak vardir. Nur suresinin 11. Ayetinde bu iftiranin kötülük olmadigini, aksine o iftiranin atilan kisi için iyilik oldugunu Rahman vahyine koymustur. Zira iftiraya ugrayan iftira oldugunun farkindadir. Bir taraftan iman edenlere birisi haber getirdiginde arastirilmasi emri verilirken, diger taraftan da namazla ve sabirla Allah’tan yardim dilenmesi istenmektedir. Namaz ve sabir kulu Rahmana yaklastirir. Ne kadar aciz olundugu, olaylara asla müdahil olunmadigi ve zamanin gerçegin anlasilmasi için en iyi ilaç olacagi herkesin malumudur. Af etmenin ve ihsanda bulunmanin, kötülügü iyilikle savmanin zamanla iftira atanin candan dost olabilecegi yine Rahman’in müjdesidir. Bir yandan da kendisine iftira edenin af edilmesi, yardim edilmesinin kesilmemesi örnekligi kitabin ögretisidir. Hz. Ebu Bekir’in iffet abidesi kizina iftira atan, bakimini üzerine almis oldugu teyze oglu Mistah b. Usase’ye; “Ne sen bendensin ne ben sendenim. Bundan sonra Mistah’a benden zirnik yok…” demesi üzerine Rahman vahyi ile kuluna yol göstermistir: “ Içinizden faziletli ve servet sahibi kimseler akrabaya, yoksullara, Allah yolunda göç edenlere ( mallarindan) vermeyeceklerine yemin etmesinler, bagislasinlar, feragat göstersinler. Allah’in sizi bagislamasini istemez misiniz? Allah bagislayandir, esirgeyendir ” (Nur 24/22) Allah Resulü ayet indiginde Sadik arkadasini çagirmis; “Allah’in seni bagislamasini istemez misin?” diye sormustur. Bagislanmayi arzulayan, ahirete talip Allah dostu; “Rabbimin indirdigi basim gözüm üstünedir” demis, Mistah’i evine çagirmistir. Bu vakitten sonra yardimini iki katina çikarmistir. Hayat acilarla, iftiralarla, hakkinin yenilmesi ile geçse de gören, dualari isiten, haklinin hakkini asla zayi etmeyen vardir. Mesele odur ki: dik durus sergilemek ve Rahman’a kulak vermektir… Ves-selam Asiye Türkan www.ailedanismani.de info@asiyeturkan.com