Tekâsür, 1-2. Ayet: "Çoklukla övünmek sizi, kabirlere varincaya (ölünceye) kadar oyaladi."
Ne acidir ki tekasür(mal, mülk, çocuk, çoklukla övünme)krizini bazen insanlar farkina bile varmadan yapiyorlar.
Elimizde olan, basta saglik olmak üzere, mal, mülk, servet, çocuklar, akrabalar, kariyer, vs. hepsi bize Rabbimizin lütfudur.
Insan bütün bunlarla neden övünür ki?
Hayir, anlik bir hadiseye bakar hepsinin yok olusu.
Bir kivilcimla tüm malin,
gözünle görmedigin minicik mikropla sagligin,
her hangi bir sebeple gelen ölüm ile canlarin,
azicik çalisan aklina güvenip o kadar hesap kitap yapmana ragmen küçük bir hatayla kaybedebilecegin isin, itibarin...
Bir anda yok olup gidebilirken neyiyle övünmeyi kendine hak görür ki insan?
Oysa Rabbimiz "azinligin" yanindadir ve bu sinifa girmemiz için tesvik eder.
"Onlarin çok azi sükreder"
"Onlarin çok azi sabreder"
"Onlarin çok azi iman eder"....
Allah da bu çok az olanlarla beraberdir.
Peki ya biz?
Agzimizdan çikan sözlerin imtihanimiz olabileceginin farkina varsak eminim ki korkardik, hiç konus(a)mazdik.
Insan ne için yasar ki?
Rabbim, ne bu dünyada, ne de ahirette mahcub etmesin. Razi olacagi hayati yasamayi ve mümince ölmeyi bizlere nasip etsin.
Selam ve dua ile...