Ufukta günesin kizilliklari denizde eriyordu. Ayagima dolanan sari yaprak seli içinde çitir çitir yürüyordum. Saçimi basimi dagitan denizden gelen iyotlu, ilik, lodos birazdan yagacak yagmurun habercisiydi. Benimse yanimda ne semsiye vardi ne sapka. Bu beni hiç de endiselendirmiyordu. Aksine çok mutlu, huzurluydum.
Günlerdir ilk defa nefes aldigimi hissediyordum, çalismaktan basimi kasimaya vaktim olmamisti. Yine de basimdaki basari agrilarina degmisti. Bu düsüncelerle yürürken kizilliklar, sariliklar, kahve tonlari ile masmavilere karisan dünya; bana bunu basarabildigim için kime tesekkür etmem gerektigini fisildiyordu. Birden bardaktan bosanan bir yagmur basladi. Baktim ki kaçacak yerim yok. Açtim kollarimi yagmura. Islandim, yikandim, arindim, tazelendim.
Seyyar bir firsat avcisi vardi az ileride. Aksam pazari, aksam pazari diye, avlamaya çalisiyordu islak kader yoldaslarini. Ne yapsin o da garip? Ekmek aslanin agzinda, bu sonbahar yagmurunda semsiyeden baska ne satilir ki? Dizili renk renk semsiyeler el arabasinda. Aldim ondan bir semsiye. Üzerinde ponponlar kahve pembe. Abla abla diye bagirdi arkamdan. Parasini vermeden kaçmak oluyor mu? “Ne!” dedim, vermedim mi? Inanamadim, o telaseyle semsiyeyi alip açmis, sahil yolunda yürümeye devam etmistim. Bu renk cümbüsüyle tuzlu oksijen sarhoslugu, bir de basarmanin verdigi tatli bas agrisi, döndürmüstü basimi.
Bakmayin öyle, firsatçinin agina düsmüs kader yoldaslarim! Yüzümün kizarikligi; ne bu sonbahar aksaminda çikan lodostan, ne de sari yapraklar arasinda sahil boyu yürümekten. Maalesef bu kizariklik, içimden de olsa firsatçilikla kinadigim saticinin gözünde hirsiz durumuna düsmekten.
Ne diyeyim; sonbahar günesinin ne hali olacak ki yüzümü kizartsin. Rabbinden insani kendine getiren sari sefkat tokadi olmasa!